هفت پيكر

به دست  خود  درختی می نشانم            به پایش جوی آبی می کشانم

کمی  تخم  چمن  بر روی خاکش            برای    یادگاری   می فشانم

این شعر زیبا را در دوره دبستان در کتاب فارسی می خواندیم. درخت یکی از زیباترین جلوه های جمال و کمال طبیعت است. یک زیبایی استاتیک و پر جلال که جنبه ای از زیبایی کل را به نمایش می گذارد.  مظهر پایداری و وقار و نیکویی، سرفراز و بی ادعا. حتی جسم بی جانش هم هزاران فایده دارد برای این انسان خودخواه که جز خود را نمی شناسد و از همه عالم و آدم طلبکار است. غالبا فراموش می کند که این سودرسانی و بهره دهی باید دو طرفه باشد.

هر درخت یک شعر است. بعضی ها مثل یک قصیده سنگین پر از ابهت و جلال و یگانگی و بعضی مانند یک غزل عاشقانه کوتاه اما پر از احساس و لطافت.

امروز روز درخت کاری است. من هم دوست دارم در این روز در دفتر طبیعت شعری بنویسم. شما چطور؟

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم اسفند 1385ساعت 6:59  توسط الف. ح. و.  | 

www.shereno.com